Śnieguliczka i dzika róża – segregowanie, układanie i ściskanie – zabawa SI

Biała śnieguliczka przypomina mi beztroskie dzieciństwo, kiedy krzewy uginały się od jej białych kuleczek. Doskonała do rzucania i strzelania pod podeszwami butów. Jest miękka i okrągła, aż się prosi by ścisnąć jej owoc w palcach.

Dzika róża to królowa witamin. Jej czerwony kolor jest intensywny, kształt walcowaty, a w dotyku jest twarda i śliska. Takie cechy – przeciwności zachęcają do zajęć jesienno – sensorycznych.

Śnieguliczka biała kulka

Śnieguliczka, zwana potocznie białojagodową, to jeden z gatunków krzewu ozdobnego śnieguliczki, który rośnie gęsty i wysoki oraz zrzuca liście na zimę. Należy do rodziny przewiertniowatych (caprifoliaceae) i posiada wzniesione cienkie, zwykle czterokanciaste oraz słabo rozgałęzione pędy. Te dosyć popularne krzewy liściaste pochodzą z Ameryki Północnej i można je spotkać na całej szerokości kontynentu. Również w Polsce śnieguliczka biała stanowi dość często spotykane krzewy ozdobne o charakterystycznych gąbczastych jagodach koloru białego, czerwonobiałego lub różowego, których utrzymujący się długo atrakcyjny wygląd przekonuje ogrodników do sadzenia ich w zielonych przestrzeniach miejskich, parkach czy przydomowych ogrodach. Również dlatego, że roślina ta jest stosunkowo łatwa w uprawie, szybko przystosowuje się do różnorodnych warunków i nie wymaga wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Dodatkowo tworzy bardzo liczne rozłogi i odrosty korzeniowe, co jest niezwykle pożądane w przypadku roślin przeznaczonych na żywopłoty (fajnyogród.pl).

Dzika róża

Krzew o wysokości do 3 m, czasami pnącze o wysokości do 12 m. Gałęzie są łukowato odgięte ku ziemi. Gałązki z silnie, hakowato zakrzywionymi kolcami. Liście złożone są z 5–7 jajowato-eliptycznych, ostro ząbkowanych listków o ostro, pojedynczo lub podwójnie piłkowanych brzegach. Są zielone, rzadko tylko sine, nagie lub owłosione

Pięciopłatkowe kwiaty są różowe lub białawe – pojedyncze lub zebrane w kwiatostany. Wyrastają na szypułkach dłuższych od podsadek. Działki kielicha słabo ogruczolone, po przekwitnięciu są przeważnie odgięte w dół i dość wcześnie odpadają. Hypancjum zazwyczaj podłużne, rzadko kuliste[5].Owoc szupinkowy wielkości 2–3 cm, wydłużony, purpurowoczerwony.

Roślina lecznicza

  • Surowiec zielarski: dojrzałe owoce (Fructus Rosae). Są składnikiem wielu mieszanek ziołowych. Zawierają oprócz ogromnej ilości witaminy C garbnikikarotenoidykwasy organiczneolejki eterycznecukrypektyny. Owoce są niezwykle bogatym źródłem witaminy C – zawierają jej dziesięciokrotnie więcej niż porzeczka czarna. Już 1-3 jej owoce w zupełności wystarczą do pokrycia dziennego zapotrzebowania człowieka na tę witaminę. Naturalna witamina zawarta w owocach jest przy tym trzykrotnie bardziej skuteczna od witaminy syntetycznej w tabletkach. Owoce róży mogą być używane do sporządzania przetworów i win (zob. wino z dzikiej róży). Owoce dzikiej róży zawierają również witaminy A, B1, B2,, E, K i kwas foliowy, flawonoidy, kwasy organiczne, pektyny oraz garbniki.
  • Róża jest stosowana przede wszystkim jako lek ogólnie wzmacniający (bogate źródło witaminy C), ale także pomocniczo do leczenia różnych schorzeń wątroby, nerek i przewodu pokarmowego. Specjalnie przyrządzone konfitury z dzikiej róży mogą być skutecznym lekiem na chorobę zwyrodnienia stawów.
  • Zbiór i suszenie: owoce zbiera się, gdy dojrzeją, ale jeszcze zanim zrobią się miękkie. Suszenie ich jest dość trudne; owoce trzeba rozdrobnić, przez pierwsze 10 min. należy trzymać je w temp. ok. 100 °C, by szybko zniszczyć enzymy rozkładające witaminę C, potem suszyć w temp. ok. 50–60 °C.
  • Stosowana była kiedyś jako lek na wściekliznę, stąd jej angielska nazwa dog-rose.
  • Uprawiana była już w Starożytnym Rzymie. Rzymianie wykonywali z niej wieńce, które nakładali na głowę podczas uczt. Wypełniali jej płatkami także poduszki, co miało ich usypiać i uspokajać.
  • Zdaniem znawców roślin biblijnych róża dzika i róża fenicka wymienione są w Biblii, chociaż bez rozróżnienia gatunku. Nie zawsze jednak pod nazwą róża kryją się róże, czasami jako róże określane są również takie gatunki roślin, jak oleander pospolitynarcyz wielokwiatowy lub tulipan górski. Niewątpliwie jednak jeden z tych dwu gatunków róż jest wymieniony w Księdze Mądrości (2,8). Świadczy o tym nie tylko fakt, że te dwa gatunki róż są w Izraelu pospolite, ale także kontekst wydarzeń w cytowanym fragmencie Biblii: skądinąd wiemy, że istniał wówczas zwyczaj zakładania przez biesiadników wieńców z róż podczas uczt (wikipedia.pl).

Przebieg zabawy

Najpierw spacer. Po dziką różę i śnieguliczkę nie trzeba jechać do lasu. Często rosną w pobliżu bloków – na żywopłotach i w dzikich ogródkach. Na działkach pod koniec września jest ich mnóstwo wystarczy się rozejrzeć.

Zabawa

Układanie dzikich owoców to kolejna zabawa usprawniająca motorykę małą. Manipulowanie małymi przedmiotami pozwala na wykonywanie drobnych ruchów palców, dzięki którym dziecko ćwiczy codzienne umiejętności takie jak jedzenie czy ubieranie się. Sprawne chwytanie i manipulowanie jest wstępem do szlifowania umiejętności szkolnych takich jak wycinanie czy pisanie…

Cele:

  • Zabawa tematyczna – jesień.
  • Stopniowanie nacisku.
  • Wspomaganie chwytu szczypcowego, przygotowanie do pisania.
  • Układanie, kodowanie wspomaga naukę czytania.
  • Rozróżnianie owoców, wymienianie cech.
  • Komunikacja z innymi.
  • Aktywne słuchanie i stosowanie się do poleceń.
  • Miła rozmowa.
  • Zapamiętywanie.

Metoda: pokaz, schemat.

Rodzaj zajęć: aktywność grupowa.

Przebieg zajęć

  1. Połóżcie na stole uzbierane owoce. Ze śnieguliczką obchodźcie się ostrożnie.
  2. Ułóżcie dowolny kod. Np. czerwona róża, biała śnieguliczka, czerwona róża, biała śnieguliczka lub inaczej 2 śnieguliczki, 1 róża lub inaczej.
  3. Rozdziel do 2. szklanek owoce. I zachęć dzieci do wysypywania i układania wzorów na blacie stołu. Wytłumacz, że śnieguliczka może pękać nawet przy niewielkim nacisku, ponieważ ma bardzo delikatna skórkę, natomiast owoce dzikiej róży są twarde i trudno właściwie je uszkodzić (rozróżnianie twarde-miękkie). Śnieguliczka nie jest jadalna.
  4. W trakcie układania, opowiedz o dzikiej róży i śnieguliczce.
  5. Zapytaj dzieci jakie cechy (kształty, kolory, matowość, śliskość, miękkość, twardość itp.) mają dzikie owoce.
  6. Zapytaj, jakie zwierzęta chętnie zjadają owoce krzewów (szpaki, kosy, dzięcioły itp.)
  7. Zapytaj dzieci, z czego słynie dzika róża (witamina C).
  8. Po ułożeniu, przez dzieci wzorów na stołach, pochwal dzieci za kreatywność, zachęć do zrobienia zdjęć telefonem i umieszczeniu ich w folderze pt. „moje jesienne prace.
  9. Teraz powiedz dzieciom, żeby wzięły do jednej dłoni owoc dzikiej róży a do drugiej śnieguliczkę, powiedz, żeby trzymając w palcach owoce zgniotły paluszkami śnieguliczkę. Następnie poproś o zmianę rąk i ponowne zgniatanie śnieguliczki (nowej), trzymając jednocześnie dzika różę (stopniowanie nacisku). Po zakończeniu niech wyrzucą uszkodzone owoce i umyją ręce.

Pytania dotyczące procesu grupowego

  1. Zapytaj dzieci,co musiały zrobić, żeby uczestniczyć w grze. Podkreśl ważność komunikacji, stosowania się do poleceń, zaufania i samokontroli.
  2. Zapytaj dzieci, co czuły, kiedy musiały układać owoce według wybranych kodów.
  3. Zapytaj dzieci, który z owoców podoba im się bardziej i dlaczego.
  4. Zapytaj, czym się różnią owoce.
  5. Zapytaj dzieci, co czuły, kiedy prosiłaś/łeś je aby zgniotły w palcach śnieguliczkę.
  6. Zapytaj, dlaczego owoce dzikiej róży, nie dają się tak łatwo zgniatać.
  7. Zapytaj dzieci, co wiedza o jesieni (pogoda, temperatura, zapachy, kolory, owoce, nasiona, kwiaty, drzewa, kasztany, żołędzie, orzechy włoskie, liście itp.) (Sylwia Iwan, 2019).

fot. sylwiaiwan.com

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: