Terapia mowy w spektrum autyzmu

Osoby ze spektrum autyzmu borykają się z wieloma trudnościami logopedycznymi, jednak terapia powinna być skoncentrowana głównie na udzielaniu im pomocy w przezwyciężaniu kłopotów z porozumiewaniem się, a także rozumieniem i rozpoznawaniem znaczeń wypowiedzi innych osób oraz umiejętnym reagowaniu na nie, czyli rozwijaniu funkcji komunikacyjnych języka w celu zwiększenia percepcji społecznej. Terapia ta ma przede wszystkim na celu rozwijanie:

  • umiejętności receptywnych (rozumienia mowy) na poziomie werbalnym (słownym) i niewerbalnym (mowy ciała, gestykulacji, mimiki, kontaktu wzrokowego). Szczególnie rozumienie mowy niewerbalnej jest dla niego problemem. Należy zatem zwracać jego uwagę na to, co dana osoba chciała przekazać swoją mimiką twarzy, swoim gestem, bawić się z nim dyskretnie w odgadywanie emocji przeżywanych przez innych ludzi;
  • ekspresji mowy (uzewnętrzniania przeżyć, emocji) za pośrednictwem odpowiedniej intonacji i słownictwa. Dziecko z ASD ma bowiem olbrzymie trudności z wczuwaniem się w stany emocjonalne innych ludzi. Dla przykładu przytoczę krótką sytuację dobrze obrazującą problem. Matka chłopca z zespołem Aspergera poprosiła go, aby poszedł do sklepu po mleko, dodając żeby szybko wrócił, bo obiad jest już gotowy. Na ulicy spotyka swoją koleżankę z klasy. Dziewczynka z bardzo smutną miną ze łzami w oczach zwierza się mu, że właśnie wczoraj umarła jej ukochana babcia. Chłopiec na to: „NIe mogę z tobą rozmawiać, bo idę po mleko, a tak w ogóle to zgłodniałem i szybko muszę wrócić do domu, bo mama przygotowała mi moje ulubione klopsiki”. Z zaprezentowanej sytuacji wynika jednoznacznie, że chłopiec nawet nie próbował zrozumieć tego, co odczuwa jego koleżanka, że był nastawiony na zgoła inne, przyziemne sprawy, takie jak kupno mleka i zjedzenie pysznych klopsików;
  • funkcji faktycznych języka (umiejętności nawiązywania i podtrzymywania kontaktu z drugą osobą). Nauczyciel powinien być czujny i delikatnie zwracać dziecku z ASD uwagę, kiedy stoi bokiem do rozmówcy lub zupełnie tyłem. Nie zdaje sobie ono sprawy z tego, że musi stać przodem, bo to świadczy o tym, że szanuje rozmówcę; wydaje mu się, że stojąc tyłem, może swobodnie kontynuować dialog.

Niezwykle ważne jest również ograniczanie wypowiedzi na ulubiony temat i zadawania powtarzających się pytań. Często wręcz obsesyjne wydaje się jakieś zainteresowanie dziecka ze spektrum autyzmu – w każdej rozmowie próbuje nawiązywać do swojego hobby. Nauczycielu, nie zachęcaj niepotrzebnie takiego ucznia do opowieści o dinozaurach, tramwajach czy planetach, ale wykorzystaj jego zainteresowania w celach naukowych, np. ucz liczenia na przykładzie dinozaurów, bo to znacznie lepsze i przyjemniejsze dla niego rozwiązanie (Święcicka, 2014).

źródło: J. Święcicka, Uczeń z zespołem Aspergera…, Impuls, Kraków 2014

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: