Uczeń z ASD – lęk

Większość uczniów ze spektrum autyzmu (być może nawet wszyscy) w pewnym momencie przeżywa lęk, ale nie jest w stanie wytłumaczyć, jak się czuje. 

Osoby z autyzmem radzą sobie z dojrzewaniem, presją związaną z pracą oraz nowymi doświadczeniami. „Próbują odnaleźć się w relacjach społecznych i uporać z zaburzeniami sensorycznymi, a także z faktem, iż szkoła i przebywające w niej osoby są nieprzewidywalne. Wszystkie te czynniki wywołują jednak lęk.

Jeśli założycie, że to uczucie towarzyszy każdemu uczniowi z autyzmem, pomoże wam to zapamiętać, że każda zmiana w zachowaniu lub trudność z wykonywaniem pracy mogą mieć jakąś przyczynę. Wyrobicie sobie nawyk sprawdzania, jak podopieczni sobie radzą. Wzmożony lęk często wywołuje zachowania niepożądane. Uczniowie mogą też sprawiać wrażenie spokojnych, ale odczuwać stres w domu.

Jeden z moich wychowanków opisał swój lęk jako coś fizycznego, co – przy dużym natężeniu – wywołuje ból w kościach, a także ból żołądka i głowy. W jego przypadku jedynym sposobem na powstrzymanie tego uczucia był sen, a więc zmuszenie umysłu, by przestał myśleć, lub krzyk i gniew, aby spróbować zmusić te objawy do ustąpienia. Niektórzy uczniowie nie potrafią nazwać swoich uczuć – zdają sobie sprawę z tego, że coś jest nie tak, ale nie wiedzą dlaczego ani co mogą zrobić.

Bądźcie szczególnie wyczuleni w okresie egzaminów, podczas wycieczek i wyjść a także w czasie ważnych wydarzeń – jak święta Bożego Narodzenia lub urodziny podopiecznych. Wszystkie te okoliczności stanowią swoiste stresory, a jeżeli uczniowie doświadczają lęku (na poziomie niskim lub wyższym), mogą się one okazać zbyt dużym obciążeniem i wywołać problemy. W pewnych momentach naszego życia wszyscy doświadczamy lęku. Może on jednak osiągnąć poziom trudny do zniesienia w przypadku niektórych uczniów z ASD, często niedysponujących odpowiednimi narzędziami, by temu zaradzić, i niemających wsparcia ze strony rówieśniczej.

Wskazówka nauczyciela

Nigdy nie zakładajcie, że z uczniem jest wszystko w porządku tylko dlatego, że sprawia on wrażenie jakby sobie radził. Szukajcie innych oznak, takich jak zmiany w zachowaniu, zmęczenie, większe roztargnienie niż zwykle, robienie sobie krzywdy, wybuchy albo wycofanie. Rodzice powinni być informowani o wszelkich niespokojnych zachowaniach. Mając świadomość sytuacji, będą mogli pomóc w razie potrzeby. Mogą także dostarczyć informacji na temat zachowania ucznia poza szkołą.

Rozszerzenie

Poproście ucznia, by zgłaszał się do was po lekcjach. Może się komunikować za pomocą kart z wesołymi lub smutnymi buźkami albo przez uniesiony lub opuszczony kciuk” (Bullock, 2018).

Powiązana zakładka: TRUDNE ZACHOWANIA

źródło: C. Bullock: „100 pomysłów dla nauczycieli…” HARMONIA UNIVERSALIS, Gdańsk 2018

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s