Instrukcja nauczania umiejętności społecznych

Zasada 1: To, co abstrakcyjne musi stać się konkretne

Przykłady:

  • Ustalenie reguł, takich jak „Kiedy zaczynasz rozmowę, utrzymuj kontakt wzrokowy przez 5 sekund”.
  • Podział zachowania na mniejsze etapy, na przykład „Rozmowa składa się z początku, środka i końca”, oraz nauczenie dziecka, jak wygląda każdy z nich.
  • Korzystanie z pomocy wizualnych, takich jak strzałka o podwójnym grocie do wskazywania osób zabierających głos podczas rozmowy.
  • Ćwiczenie z dzieckiem praktycznych czynności, na przykład odgrywanie sceny rozmowy.

Zasada 2: Pomoc w czasie zmian

Przykłady:

  • Stworzenie pisemnego planu przedstawiającego kolejność czynności podczas terapii/lekcji/zajęć.
  • Ustalenie przewidywalnego schematu każdego spotkania, na przykład: wstępna dyskusja, działanie w grupie, odgrywanie scenek, przerwa, żarty, pożegnanie.

Zasada 3: Motywowanie

Przykłady:

  • Ustalenie realistycznych celów dla każdego dziecka.
  • Nagradzanie za osiągnięcia celów.

Zasada 4: Uogólnianie schematów zachowań

Przykłady:

  • Nawiązanie komunikacji i współpracy miedzy rodzicami i terapeutami/nauczycielami.
  • Zadania domowe do wykonania poza miejscem terapii, na przykład rozmowa telefoniczna z innym członkiem grupy.
  • Wspólne wycieczki do miejsc publicznych w celu ćwiczenia umiejętności, takich jak prowadzenie rozmowy w restauracji (Ozonoff, Dawson, McPartland, 2015).

Więcej podobnych tematów w zakładce UMIEJĘTNOŚCI SPOŁECZNE

źródło: S. Ozonoff, G. Dawson, J.C. McPartland: „Wysokofunkcjonujace dzieci ze spektrum autyzmu…”, WUJ, Kraków 2015

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s