Zapomniałem okularów do pływania – historyjka społeczna

Do szkoły zabieram wiele rzeczy. Rano zabieram plecak szkolny, worek na gimnastykę, i worek na basen. Po zajęciach szkolnych pakuję wszystkie moje rzeczy.

Czasami mogę czegoś zapomnieć. Na przykład, wczoraj zapomniałem spakować, po zajęciach basenowych okularów do pływania. Mama kazała mi się po nie wrócić. Nie lubię wracać się do szkoły po zapomniane rzeczy. Nie lubię pytać, gdzie pani z szatni je położyła. Pani nie zawsze rozumie, o co mi chodzi. Ale jeśli nie spytam, będzie trzeba kupić nowe okulary. A to kosztuje. Szkoda wydawać pieniądze na to co już mam.

Wróciłem do szkoły. Poszedłem do szatni przy basenie. Nie mogę wchodzić tam w butach. Spytałem pani z szatni, czy wie gdzie są moje okulary, o których zapomniałem – takie niebieskie. Pani wskazała mi na poręcz przy szatni, na której kładzie wszystkie zapomniane rzeczy. Fajnie. (Nie tylko ja czegoś zapominam). Odnalazłem swoje okulary, podziękowałem i wróciłem do domu. Mama była zadowolona. Powiedziała, że dam sobie radę w życiu, ponieważ umiem szukać, pytać i znajdować.

Dlaczego nie lubię pytać innych o zapomniane rzeczy? A może pytanie, o zagubione rzeczy nie sprawia mi trudności. Otoczę kółkiem co, mówi prawdę o mnie:

  • Nie wiem, co zrobić gdy czegoś zapomnę.
  • Nie potrafię trafić do szatni basenowej.
  • Nie lubię pytać ludzi o zgubione rzeczy.
  • Nie wiem jak zapytać.
  • Nie wiem kogo zapytać.
  • Nie mogę znaleźć osoby, którą mogę zapytać.
  • Chociaż inni często czegoś zapominają, jest mi wstyd, że, ja czegoś zapomniałem.
  • Wstydzę się zapytać, o zapomnianą rzecz.
  • Nie wiedziałem, że muszę szukać zapomnianych rzeczy.
  • Chciałbym nauczyć się pytać, o zapomniane rzeczy.
  • Chciałbym umieć trafić, we wszystkie miejsca w szkole.
  • Nie wiem, co zrobić, kiedy nawet pani z szatni nie wie gdzie jest moja zgubiona rzecz.

Opiekun/nauczuciel/asystent objaśnia czy terapeuta wyjaśnia dziecku/dorosłemu, na podstawie odpowiedzi, co należy zrobić aby odnaleźć zapomnianą rzecz w danej szkole, czy budynku. Uczy prostej formułki, np. „Dzień dobry, przepraszam zapomniałem/łam niebieskich okularów do pływania, gdzie mogą być? W razie problemów z „nawigacją” należy wrócić do wyjaśniania planu szkoły  – od schematu do spaceru po szkole. Można przećwiczyć scenkę. Zwykle działa i dziecko zaczyna wierzyć w siebie… Czasami rzecz została skradziona – wtedy już się nie odnajdzie – pogadanka. 

*R

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s