Autyzm – negocjacje

„Umiejętności negocjacyjne są cenne. Negocjując z dzieckiem, dorosły musi być dobrze przygotowany, uczciwy, musi też panować nad emocjami…” ~ Steve Brown

Steve Brown – specjalista w zarządzaniu zachowaniem dzieci i młodzieży z zaburzeniami ze spektrum autyzmu oraz zaburzeniami behawioralnymi i emocjonalnymi, twierdzi że negocjując z dziećmi trzeba dbać o dobro obu stron. „Wspominam o tym, ponieważ kiedy negocjujemy, zazwyczaj próbujemy pokonać lub przekonać rozmówcę, czasem ochronić coś cennego. Pertraktacje z autystycznym dzieckiem wymagają przede wszystkim cierpliwości. Typowe dla autyzmu sztywne i dosłowne myślenie utrudnia porozumienie. Dzieci z tym zaburzeniem często czują, że muszą się bronić. Tym, które przejawiają wyuczone zachowania, negocjacje mogą pomóc przekształcić myślenie i uczucia.

Aby skutecznie negocjować z dzieckiem, musimy postawić się na jego miejscu i spojrzeć na sytuację z jego perspektywy, czyli użyć empatii. Perswazja i wywieranie wpływu to kluczowe elementy. Pozostałe składniki – odpowiedni ton głosu, wydobywanie odpowiedzi, budowanie zaufania i przekazywanie informacji w spokojny sposób – pomagają osiągnąć cel. Bardzo często dzieci sprzeciwiają się nakazom dorosłym i nie chcą się podporządkować. Wówczas należy zastosować dodatkowe metody, na przykład strategie językowe, takie jak wymuszony lub ograniczony wybór (opisane w zakładce SCHEMATY SPOSOBY na autyzmschemat.life).

Przykładowe negocjacje

Czternastoletnia uczennica z autyzmem i uszkodzeniem wzroku mimo moich sprzeciwów i protestów personelu nieustannie obrażała nauczycieli. Był czas, kiedy zaproponowałem szereg strategii, które miały pomóc dziewczynce, odrzuciła wszystkie i nie wiedziałem, jak na nią wpłynąć. Podjąłem więc z nią negocjacje i przypomniałem, jak w przeszłości ją wspierałem. Mówiłem tym samym głosem, nie zmieniając tonu, głośności ani tempa. Następnie opisałem strategie, takie jak pokój wyciszeń i duża kartka z przypomnieniem o treści „Zatrzymaj się, zastanów się i działaj”, oraz wyjaśniłem, jak miały pomóc nam obojgu. Podczas negocjacji ważne jest, by zaproponować rozwiązanie obu stronom. Gdy odmówiła współpracy, nie zmieniłem taktyki i ponownie przedstawiłem swoje pomysły i spodziewane rezultaty. Czterokrotnie wracaliśmy do punktu wyjścia i zaczynaliśmy od nowa. Wreszcie po długich namowach (w rzeczywistości zaledwie po 10 minutach) uczennica zgodziła się spróbować. Negocjacje powinny zakończyć się wymiernym rezultatem. Należy też ustalić, że strategia przestanie być używana, jeśli którakolwiek ze stron będzie miała wątpliwości. By przekonać dziecko do swoich propozycji, niezbędne są pochwały” (Brown, 2017).

źródło: S. Brown: „Spektrum autyzmu i strategie deeskalacji…”, HARMONIA UNIVERSALIS, Gdańsk 2017

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s