Kostki uczuć – scenariusz gry

Gra Kostki uczuć pozwala dzieciom na ćwiczenie wyrażania i rozpoznawania uczuć

Cele

  • „Pierwszoplanowe: wyrażanie emocji, rozpoznawanie emocji.
  • Drugoplanowe: Koncentrowanie uwagi, stosowanie się do poleceń.

Potrzebne materiały:

  • Duża kostka zrobiona z twardego papieru (np. kartonu lub tektury). Na każdej stronie kostki napis z innym uczuciem (np. radosny, smutny, zły, przerażony, sfrustrowany, zmieszany).

Aranżacja miejsca

  • Dzieci siedzą w kole, mogą siedzieć na krzesłach lub na podłodze.

Opis zabawy

Dzieci po kolei rzucają kostką uczuć i odgrywają uczucie wyrzucone na kostce na oczach innych. Obserwacja innych dzieci daje możliwość rozpoznawania konkretnych zachowań, używanych przez aktora, aby zilustrować dane uczucie.

Realizacja zabawy krok po kroku

  1. Usadź dzieci w kole, pokaż kostkę uczuć i powiedz dzieciom, że zagrają w grę pod tytułem Kostka uczuć.
  2. Wytłumacz dzieciom, że kiedy dostaną kostkę uczuć, mają ją rzucić, a następnie odegrać uczucie napisane na kostce, używając zarówno swojej twarzy, jak i ciała. Poinformuj dzieci, że nie mogą nic mówić.
  3. Powiedz dzieciom, że kiedy jedno z nich odgrywa uczucie, reszta powinna uważnie obserwować aktora i spróbować rozpoznać, jakie uczucie wyrażą, a następnie podnieść rękę i podzielić się odpowiedzią z grupą. Dzieci otrzymują po jednym punkcie za każde zachowanie, które prawidłowo rozpoznały.
  4. Po rozpoznaniu wszystkich zachowań przekaż kostkę następnemu dziecku w kole i powtarzaj krok trzeci aż wszystkie dzieci rzucą kostką.
  5. Zakończenie zabawy: Powiedz dzieciom, że to już koniec zabawy. Poproś, żeby usiadły na krzesłach lub na podłodze, twarzą w kierunku frontowej części sali, oraz powiedz im, że nadszedł czas na omówienie gry.

Pytania dotyczące procesu grupowego

  1. Zapytaj dzieci, co musiały zrobić, żeby móc uczestniczyć w grze. Podkreśl ważność rozpoznawania i wyrażania emocji, czekania na swoją kolejność i stosowania się do poleceń.
  2. Zapytaj dzieci, co musiały robić, kiedy były aktorem.
  3. Zapytaj dzieci, jak się czuły, będąc aktorem.
  4. Zapytaj dzieci, co musiały robić, będąc obserwatorem.
  5. Zapytaj dzieci, jak się czuły, będąc obserwatorem” (Reddy, 2015)

źródło: L. A. Reddy: „Rozwijanie umiejętności społecznych dziecka…”, PWN, Warszawa 2015

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s